Indonezja Uli

Jak mogliscie ostatnio zobaczyc na blogu opisywane byly przygody Lukasza. Nie znaczy to, ze pozbyl sie mnie gdzies po drodze, czy zostawil gdzies w ciemnym zaulku na pastwe miejscowych, malych lecz silnych kolesi... Postanowilismy sie rozdzielic na miesiac, by za soba zatesknic. Osiem miesiecy, 24/7 w tropikalnych lecz malo wakacyjnych warunkach ... jakby tu ... tego ... no musielismy sie stesknic poprostu. Indonezje wiec zwiedzilismy osobno, kraj na tyle duzy, ze moglismy miec pewnosc, ze na siebie nie wpadniemy, szczegolnie ze pomknelismy w przeciwnych kierunkach. Lukasza ciagnelo na Sumatre ku malpom i wezom, ja natomiast dostawalam wypiekow na mysl o jawajskich wulkanach i kolorach Bali. Jakos tak mam, ze gdziekolwiek sie nie pojawie momentalnie mam nowych znajomych, posrod ktorych tym razem znalezli sie podroznicy z wielu zakatkow swiata, lokalni artysci – bajeranci i ... balijska rodzina krolewska. Swoja droga szkoda, ze nie zawarlam takich znajomosci kiedy mieszkalismy w UK, moglo by to kilka spraw ulatwic :)

Po kilku dniach spedzonych razem na Sumatrze w Bukittingi, udalam sie w dluga 36 godzinna podroz do Jakarty... Doswiadczenia z podrozy autobusem mielismy podobne – bylam jedyna „biala” co wzbudzalo ogromne acz niechciane zainteresowanie reszty podrozujacych, do tego karaluchy, lokalna muzyka na caly regulator... Apogeum tego wszystkiego bylo na promie na Jawe, gdzie na prawde mialam ochote po prostu gdzies sie schowac, zniknac i miec choc chwile swietego spokoju, gdy nagle pojawil sie marynarz i oznajmil, ze kapitan zaprasza mnie na mostek, gdzie sie pospiesznie udalam. Zaloga przyjela mnie bardzo cieplo, herbatka, soczek, kilka wspolnych zdjec, wtedy po raz pierwszy cieszylam sie z tego, ze sie wyrozniam ;-)

Do Jakarty przyjechalam noca i jedyne o czym marzylam to prysznic i lozko! Miasto nie zrobilo na mnie szczegolnego wrazenia, szare, zatloczone, brudne wiec postanowilam szybko udac sie dalej, do Bandung, otoczonego kilkoma wulkanami. Opis w przewodniku brzmial bardzo zachecajaco, natomiast to co zobaczylam bynajmniej tak nie wygladalo. Po tylu godzinach w podrozy naprawde mialam ochote zobaczyc cos pieknego albo przynajmniej interesujacego i pewnie ruszylabym dalej gdyby nie nowo poznany miejscowy kolega, ktory zaoferowal pokazac mi okolice i zabrac na wycieczke do wulkanu. No wiec zostalam. Nastepnego dnia udalismy sie motorkiem do najwiekszego w okolicy czynnego wulkanu, nie wiedzialam tylko, ze to jest 95 km w jedna strone!!! Drogi waskie, dziurawe jak ser szwajcarski, a na nich wszystko co ma kolka i brak jakichkolwiek zasad drogowych! Myslalam, ze umre, naprawde. Ale bylo warto – wulkan wygladal niesamowicie, czulam sie jakbym chodzila po innej planecie.
.
.
.
Potem zaliczylismy gorace zrodla i z powrotem 95 km po rzeznickich drogach. Nigdy w zyciu nie cieszylam sie tak bardzo na powrot do hotelu!
.
Nastepnym przystankiem byla backpackerska Yogyjakarta. Fajne klimatyczne miasteczko, pelne malenkich uliczek, podroznikow i knajpek. W jednej z nich poznalam dwoch ciekawych osobnikow – lokalnego artyste o imieniu Didi oraz Dana, podroznika, z ktorym dalej pojechalismy na Bali. Wczesniej jednak zjechalismy z utartego szlaku by spedzic kilka dni w domu Didiego, w Jember, gdzie zakosztowalismy lokalnego zycia. Didi byl naszym kumplem, gospodarzem i przewodnikiem w wycieczce do Bromo, najpiekniejszej wulkanicznej scenerii, jaka w zyciu widzialam.
.
.
.
Podrozy do Bali nigdy nie zapomne! Didi wsadzil mnie i Dana do tzw „economi bus”, zapewniajac, ze kierowca jest jego przyjacielem i zyczac nam udanej podrozy... 9 h w super zatloczonym autobusie, zapach potu wszystkich obecnych, glosna muzyka i zamkniete okna, ktorych lokalni nie wiedziec czemu nie pozwalali otworzyc. Na kazdym przystanku nasz autobus zmienial sie w targ, sprzedajacy wchodzili z dwoch stron krzyczac i wymachujac na wszystkie strony swoim towarem... Na poczatku reagowalismy na to wszystko smiechem, ostatnie 2 h placzem! Tak wiec dojechalismy o 4 nad ranem na Bali, hurrrra!
.
.
Pierwsze kilka dni spedzilismy w regionie Bali o nazwie Kuta, slynacym z plaz, surfingu i nocnego zycia. Jak to trafnie ujal przewodnik: „Kuta to dla jednych kwint esencja Bali, dla drugich wszystko tylko nie to.” Ja nalezalam do tych drugich. Tak wiec szybko zwinelam manatki i ruszylam do Ubud, centrum kulturalnego Bali. Jeszcze w Yogyjakarcie poznalam przemila dziewczyne o imieniu Agung, ktora okazala sie byc balijska ksiezniczka... zaprosila mnie do siebie jak bede na Bali, a tak sie zlozylo, ze byla akurat z Ubud. Przyjela mnie w palacu, razem ze swoim narzeczonym, wnukiem krola... Okazalo sie, ze krol zmarl 28 marca b.r., ale oficjalnie mowi sie, ze „spi”. Kremacja ma nastapic po 3 miesiacach, dokladnie 15 lipca, na ktora jestesmy z Lukaszem zaproszeni. Niestety Luka zapomnial spakowac smokingu wiec chyba nici z imprezy... ;-)
.

Z rodzina krolewska...

Moim nastepnym przystankim na Bali bylo niewielkie nadmorskie miasteczko Padang Bai. Glodna przygody skierowalam swoje kroki w strone centrum nurkowego, gdzie zaliczylam niesamowite nury. Podczas jednego z nich udalo mi sie zobaczyc rekina, byl moze ze 3 metry od mnie i plywal sobie pod koralem. Byl piekny!

Jakarta, meczet

Szalone, tloczne, szare, Bandung

Swiatynia Borobudur

.

Budda

Ulla

.

U Didiego, Dan i ja

Okolice Jember

j.w.

Wschod slonca - Bromo

Bromo

Bali - swiatynia Tanah Lot

Swieci z Tanah Lot

.

Bali - wnetrze palacu - miejsce kremacji krola

W palacu

Krol - Ida Tjokorda Gede Agung Sujasa

.

Cocorda Putra i Agung - zacna parka
.

Balijskie tance
j.w.Balijskie klimatyj.w.
Benzynowa stacja

Padang Bai

El Camino !

.

Aktualnie jestesmy razem z Lukaszem na Borneo, faktycznie sie za soba stesknilismy.